Паёми шайх Абу Сулаймон Холид ба мухожирони ахли суннат мовжуд дар гуруххойи мусаллахи шом / 16 робиъул аввал 1439 сол/ 5 декабр 2017 .(1)

Тахрир: Мужибуррохман мухожир.

Бисмиллах валхамдулиллах, вассолату ала Мухаммадин ва ала алихи ва ман валлаху

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух

Қола аллоху таоло:

 الَّذِينَ آمَنُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُواْ أَوْلِيَاء الشَّيْطَانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا (نساء/۷۶(

Аллох таоло  дар марохили аз нехзат ва харакати исломий хамчунонки мефармояд:

: «کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ»

 ба хамин шева амр мекунадки :

“کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِتَالُ  »

Ва дар хамин оят идома медихад:

وَهُوَ کُرْهٌ لَّکُمْ وَعَسَى أَن تَکْرَهُواْ شَیْئاً وَهُوَ خَیْرٌ لَّکُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَیْئاً وَهُوَ شَرٌّ لَّکُمْ وَاللّهُ یَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ ‏(بقره/۲۱۶)

Жанг бар шумо вожиб шуда аст, ва холи онки ( баноба сарушти инсоний) аз он безорид, аммо чи басо чизиро дуст намедорид ва ончи барои шумо хейр бошад, ва чи басо чизиро дуст дошта бошид ва ончи барои шумо шар бошад, ва худо медонад ва шумо намедонид.

Дар инжо зимни вожиб будани қитол ва жанги мусаллахона, аллох таоло ровшан мекунадки муслимин аз жанг ва кушти куштор безоранд. Дар ин сурат, муслимин аз руйи ночорий ва ба унвони охарин абзор ба он панох мебаранд, замоники тамоми роххойи дармон дар пеш гирифта шуда ва танхо рохи хал жаррохий мемонад. Жанг вақти ба вужуд меоядки даъват, музокара ва дипломосий корсоз набошад. Дар ин мархала муборазайи мусаллахона то бар қарорийи хукумати мужрийи ахкоми шариат дар замин, шикли аслийи мубораза аст, ва ба унвони хатмушийи аслийи мубораза дар рох бардоштан ва нобуд кардани жохилият ва тоғутхо ва барқарорийи системи қонуни шариати аллох, матрах мешавад.

Алова бар ин, жихати берун рондани куффори ишғолгар аз сарзаминхойи муслимин, жанги мусаллахона, хам ба унвони стротежий ва хам ба унвони токтик матрах мешавад, ва табдил мешавад ба фарзи аъйни чун руза ва закот ва хаж ва намоз ва ғейрихки, хатто ин фарзхо ва соири фарзхоро нез тахти шуъои худиш қарор медихад.

Бештарин оёт дар қуръон баъди аз намоз, дар мовриди жиход ва қитол аст. Холо касики аз зери ин амри аллох, шона холий кунад, бе мужозот намемонад ва оёт ва ривоёти зиёдий хам дар ин замин омада. Ба унвони мисол аллох таоло дар мовриди мужозоти касики жиход дар рохи худоро тарк мекунад мефармояд:

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ مَا لَکُمْ إِذَا قِیلَ لَکُمُ انفِرُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِیتُم بِالْحَیَاهِ الدُّنْیَا مِنَ الآخِرَهِ فَمَا مَتَاعُ الْحَیَاهِ الدُّنْیَا فِی الآخِرَهِ إِلاَّ قَلِیلٌ * إِلاَّ تَنفِرُواْ یُعَذِّبْکُمْ عَذَاباً أَلِیماً وَیَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَیْرَکُمْ وَلاَ تَضُرُّوهُ شَیْئاً وَاللهُ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ» (توبه: ۳۸-۳۹)

“Эй касоники иймон овардаид, шуморо чи шуда, хенгомики ба шумо гуфта мешавад: ( ба суйи жиход) дар рохи аллох харакат кунид, ба замин мечаспид ( ва сусти мекунид) оё ба жойи охират ба зиндагийи дунё рози шудаид?!  Холи онки матоъи зиндагийи дунё, дар (баробари) охират, жузъи андаки (хеч) нест. Агар ( барои жиход) куч накунид, ( аллох) шуморо ба азоби дардноки, азоб мекунад ва қовми дигариро ба жойи шумо қарор медихад, хеч зиёни ба у намерасонид ва аллох хар чизи тавоност.”

Аз Абу Умома ривоят астки росули худо фармуданд: ” хар каси жиход накунад, ё мужохидиро тажхиз накунад ё инки дар сарпарастийи бозмондагон ва хонуводайи мужохиди рафтори хубий надошта бошад, худованди мутаол қабли аз рузи қиёмат уро ба азоби сахти гирифтор мекунад……..

Аллохи мутаол хам, дар аввалин ояйики ба жанги мусаллахона ижоза дода , фовран ба самарайи баржастайи дунёвийи ин жанг мепардозад, наср ва пийрузий; ва мефармояд:

 أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ ‏(حج/۳۹)

Ва худованд тавоно аст бар инки ишонро пийруз кунад. Қоидайи куллийи аллох дар бурхурд қахромиз ва хушунат талабона бо душманониш хамин буда. Пийрузий. Фақат кофие саранжоми ақвоми чун од, самуд, лут, нух, худро баррасий кунин, то бифахмид, қоидайи аллох дар замони расидани мархалайи қахр ва хушунат тавассути худ ва ё тавассути сарбозониш бар пийрузий бано шуда аст.

Бар ин асос, аллох таоло пийрузийро хаққи муслимин медонад на душманони онхо; ва худиш, ёрий кардан ва пийруз кардани дустониш бар душманонро бар худиш вожиб карда аст:   

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ» (روم/ ۴۷)

Мо қабли аз ту паёмбарониро ба суйи ақвомишон фристодаем ва онон далоили возих ва ошкори барои ин ақвом оварданд. Пас мо аз мужримин интиқом гирифтаем ( ва мўъминонро ёрий кардаем) ва хамвора ёрийи мўъминон бар мо вожиб буда аст.”

وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ * (حج/ ۴)

Ва мусалламан аллох ёрий мекунад касики ( дини) уро ёрий медихад, бегумон аллох қавий пийрузманд аст.

“وَلَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِینَ -إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ -وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ» [صافات: ۱۷۱-۱۷۳]

“Ва ба рости ваъдайи мо барои бандагони фристодайи мо аз пеш содир шуда аст. Ки хар ойина онхо ёрий шудагонанд. Ва бегумон лашкари мо пийрузанд.”

Мо хақ дорем баррасий кунемки чи авомили боис шудки муслимини садрил ислом зимни ғалаба бар мусибати муртаддин, дар ек насл ду имперотурийи матрахи тоғутийи он замонру нобуд кунанд ва ё дар хамин чанд дахайи гузашта тоғутхойи чун ленин ва хуши мин  ва костру ва ғейрих бо вужуди ақоиди ботили худ, тавонистанд бо бахрагирийи сахих аз текноложийи муборизотийи ислом, дар миёни онхамма душмани жахоний, пийруз бишаванд ва хукумати мовриди дилхохи худишонро дуруст кунанд; дар баробари бештар аз ек қарн аст пейравони ақидайи тўвхид, дар аксари қотиъи сарзаминхойи исломий, зимни таблиғи қуръон ва суннат, дар воқеъият ва хенгоми амал, аз текноложийи ошуб талабонайи жохилият истефода кунанд ва  дучори шикаст бишаванд, ва дар аксари сарзаминхойи мусалмон нишин хануз натавонистанд ек хукумати исломийро дуруст кунанд ва хамиша дар орзу ва хиёл зиндагий мекунанд?! Дар ин сурат, танхо доштани тўвхид ва таблиғи ақоиди сахих кофий нест.

Мо хақ дорем баррасий кунем бародаронимонки жанги муборакишонро даххо сола шуруъ карданд ва бо ихлос ва жихати талаби ризойи аллох ба майдони набурд рафта буданд ва кушта шуданд ( аллох рахматишун кунад ва онхоро бо набиййин вассиддиқин вашшухадо вассолихин машхур ва рафиқ гардонад) аммо чиро ба пийрузики аллох таоло барои онхо дар назар гирифта буд нарасиданд ва шикаст хурданд? Оё аллох – нуъузу биллах – ба гуфтайи иддайи аз бузургворон, шикаст ва мусибатхойи ноши аз шикастки кулли мовжудотро шомил хам мешавад суннати аллох барои муслимин аст? Оё инхо ва соири муслиминро бо шикаст азоб дода то бақия ро озмойиш кунад? Ё онхоро шикаст медихад то шахидонро аз миёнишон интихоб кунад ва шикаст рохи мешавад барои интихоби шахид? Ё шикастишон медихад то дигаронро пок ва холисишон кунад? Ё шикастишон медихад ва пеши душманониш залилишон мекунад то ба онхо ёд бидихадки чигуна дар баробариш залил бишаванд? Ва даххо жумлайи сархам бандий шудайи содда ва беасосики иддайи арабий додан ба истелохи мулло барои хамрохони шикаст хурдайи худ тарошиданд.

Пийрузий хаққи мост ва шикаст хаққи душманони аллох аст, пас хаққи шаръий ва исломийи мостки бидонем чиро хаққики мол мост пеши душманон аст? Чи иттифоқи офтодаки ин хаққи муслимин рафта пеши душманони ахли қибла? Ва ин хақ чигуна ба худимон бармегардад? Ё чигуна метунем ин хаққимонро аз душманонимон пас бигирем?

 Бале, пийрузий хаққи муслимин аст на куффор, хатто бо баррасийи оёти чун оёти аввалияйи сурайи рум мутаважжих мешавемки, пийрузий хаққи насронийхойи ахли китоб аст на мажуси шибхи ахли китоб. Замоники ин пийрузий дар маконхойи чун жанги ухуд насиби куффор мешавад, фовран бояд осибшуносий бишавад, ва иллати шикастро бояд баррасий кард. Бояд фовран дарёфт чи пеш омадаки ончи сахми мо буда ба куффор расида аст? Оё наъузу биллах дар иймон, ихлос ва садоқат ва яқини паёмбар саллаллоху алайхи васаллам ба унвони амир ва рахбари муслимин мушкили вужуд дошта? Оё намози шаб ва қироъати қуръон ва азкор ва залилий барои аллох ва садақа ва закоти муслимин кам буда аст? Ё муслимин гунохони чун дуздий ва мушрубхўрий ва зино ва рибо ва ғийбат ва сивок назадан ва риш тарошидан ва дигар мункароти инчуниниро муртакиб шуданд, ва хамин гунохон монеъи нузули ин пийрузий шуда? Ё иллати пейдойиши ин беморий мумкин аст чизи дигари бошад ва рохи хал хам чизи дигари аст?

Пийрузий яъни саломатий ва шикаст яъни қатъ кардани бахши аз бадани муслимин. Бояд иллати беморийро мушаххас кард қабли аз инки мунжар ба жаррохий ва хунрезий ва қатъ кардан шавад, мутаносиб бо беморийи рохи дармонро дар пеш гирифт, ва натижаро сипорд ба аллох. Беморий барои муслимин хукми озмойишро дорад, ва алова бар савоби он, дар бисёри маворид тажрубайи барои бадан мешавадки дар баробари ин беморийи худишро мақовим мекунад. Муслимин гох  мумкин аст инчунин дар баробари беморийхо қарор бигиранд  то онхоро муқовим ва мохкамтар кунад ва монеъ аз қатъи узв ва ё хатто марги онхо бишавад мисли амсоли андалус.

Илали зохирийи шикаст дар жангхоро бояд дар риоят накардани қавонини собит ва мутахаррики жанг жустажу кард. Иллати зохирийи шикаст дар жанги ухудро бояд дар риоят накардани вахдати фармондехий ва вахдати дастур дид. Ин ек иштибох ва хатойи бузурги аст, ва бидуни шак хар иштибох ва хатойиро мешавад бо омузиш ва тарбият пешгирий кард. 

Бародарони геромий: на фармондахони шумо ба андозайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз иймони росих ва тақво ва ихлос бархурдоранд, ва на хамрохони шумо дар хадди асхоби ухуд қарор доранд. Пас иллати шикастхойики хаққи куффор ва душманони ислом аст, аммо насиби муслимин шударо, дар масоили инхирофий жустажу накунид, ва худитонро ба ин тўвжихот ва масоили жонибий дулхуш накунид, ва дучори худфарибий нашавид. Вахдат яъни қудрат ва тафарруқ яъни залилий ва шикаст, ва хам акнун набуди вахдати фармондехий ва вахдати дастур, ва пейдойиши азоби тафарруқ, асбоби заъаф ва сустий шуданд.

Ончи имруза боиси аз миён рафтани ин вахдати фармондехий ва вахдати дастур шуда, иштибох ва хато ва ё озмойиш жихати полуфтани саффи мужохидин нест, балки азоби аст дар хадди соиқа ва зилзила. Бо ин тафовутки фурсат барои дурий аз азоби тафарруқ вужуд дорад, аммо дар соиқа ва зилзила чанин фурсати ёфт намешавад.

 قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَىٰ أَن يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِكُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُم بَأْسَ بَعْضٍ ۗ انظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ  (انعام/۶۵)

Бигу: худо метавонадки азоби бузурги аз болойи саритон (мисли соиқа) ва ё аз зери похойитон (мисли зилзила) ру восатун бифриста ва ё инки мутафарриқ ва даста даста ва пароканда гардид ( ва жангхо дар миёнитон барпо гардонад) ва бархи аз шумро ба жони бархи дигар андозад ва гирифтори хамдигар созад ва баъзиро ба азоби баъзи гирифтор кунад бинигарадки чигуна оётро баён ва ровшан мегардонем то балки) бияндишанд ва ба худ бозгарданд ва хақиқатро) бифахманд.

Тафарруқ азоби астки гох, жахл ва адами тахассус дар илми мубораза ва жиход боиси шуълавартар шудан ва доманадортар шудан, ва тулонийтар шудани он мешавад.  Замоники аллох таоло мефармояд:

وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ * الَّذِینَ إِن مَّکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاهَ وَآتَوُا الزَّکَاهَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنکَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَهُ الْأُمُورِ (حج/ ۴۰ ـ ۴۱)

Ва қатъан аллох ба касики (дин) уро ёри мекунад ёрий медихад, чироки аллох нийруманд шикаст нопазир аст. Хамон касоники чун дар замин ба онон тавоноий ( ва қудрат) дихем намоз барпо медоранд ва закот медиханд ва ба корхойи пасандида амр мекунанд ва аз корхойи нопасанд боз медоранд ва саранжом хаммайи корхо аз он аллох аст.

Мо қабли аз тамкин хам намозро барпо медорем, барпо доштани мавориди зикр шуда дар намоз, ва бахусус барпо доштани мавориди зикр шуда дар сурайи фотиха, жўвхарайи кулли даъват астки, амр ба маъруф ва нахий аз мункар хам бар ин мафохими куллий бано шуда аст. Маъруфхо ва мункархо дар хар шохайи аз ибодат чун ёдгирийи илм, намоз, руза, хаж, закот, кори иқтисодий, масоили заношуий, мудирияти фарзандон ва ғейрих мумкин аст мухтасси хамон бахш ва қисмат бошанд.

Холо маъруфхо дар жанги мусаллахона ва жиход ва сипас дар замони касби қудрати хукуматий ва тамкин чи чизхойи хастанд? Аввал маъруфхоро бишнос, замоники пружайи исломий дар шевайи жиход ва жанги мусаллахона ва вахдат надори, замоники пружайи исломий барои замони касби қудрат надори, онвақт ту маъруфхоро дар ин замина намешноси. Пас чижури дар масалайи жиход ва жанги мусаллахона метавони амр ба маъруф куни? Нахий аз мункар дар жиход ва маборазайи мусаллахона ва дар замони тамкин хам, боз тобеъи шинохт ва тахассуси хосси худиш аст.

Шумо замоники намедони чи амали дар жиход ва дипломосийи жанги мусаллахонайи исломий мункар аст, чигуна метавони аз он нахий куни? Амр ба маъруф ва нахий аз мункар дар ин заминахо иртиботи ба соири тахассусхойи шумо дар умур ва одоби марбут ба хонувода ва талоқ ва закот ва рахн ва ижора ва хаж ва фиқхи жаноиз ва ғейрих надорад. Тахассуси каси чун Холид ибни Валид розиаллоху анхуро лозим дорадки дар бисёри аз мавориди ғейри низомий зикр шуда, дар хадди камтарин асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба шумор мерафт.

 Дустони геромий: ин масалайи бисёр мухимми астки сахлангорийи зиёдий дар он дида мешавад ва ниёз ба тўвзих ва малмустар шудани бештар дорад.

Ба унвони мисол, замоники бадани мо мариз мешавад, ва мо иллати беморийро намедонем, ибтидо ба ек пизишки умумий мурожаъа мекунем, агар натижа надошт ба дунболи он аз ек мутахассиси дохилий кўмак мегирем. Агар боз инхам натижа надошт бо истефода аз ончи аз ин ду конол гирифтаем, ба фовқи тахассусхойи мурожаъа мекунемки дар ончи ташхис дода шуда метавонанд моро кўмак кунанд.

Инро медонемки дармони баъзи аз беморийхо бейни тахассусхойи мухталифи пизишкий хам муштарак аст, аммо хар тахассуси баъзи аз беморийхоро пушиш медихад. Еки хайтайи кориш дар шикаста бандий ва ортопедий аст, дигари дар гувориш ва кабид аст, дигари дар хун ва анколожий, ва еки дар куллия ва мажорийи идрорий, еки дар ғудад аст чун тероид, диёбет ва дигари хайтайи кориш ба қалб ва уруқ махдуд мешавад ё еки дигар ба рия ва ё еки ба умури занон ва зойимон мепардозад; ба хамин тартиб барои хар беморий тахассуси хосси дар назар гирифта шуда аст. Хатто дар хайтайи кори жаррохон хам тафовутхойи ба чашм мехурад.

Беморийхойи ижтимоъий хам  дар ек сатх нестанд, ва ек рохкор барои дармон хам надоран. Фақр, дуздий, тарс, ноамний, лажбозий, панох бурдан ба маводди мухаддир ва маст кунанда, риё, зино, дуруғгуйи, хиёнат, жосусий, сахлангорий дар намоз, динфуруший, ихтилофоти миёни зан ва шўхар, ноханжорийхойи рафторийи гўдакон, тажаммулгеройи ва ғейрих хам беморийхойи хастандки, хар кудом рохкори дармонийи хосси худишонро доранд. Ва истелохан хар кудом боби аз фиқх хастандки бояд шахс дар он фиқхи лозимро дошта бошад, то битавонад дар мовриди он назар бидихад.

Иқдом ба жанги мусаллахона жихати озод созийи бандагони аллох, ва тахкими қонуни шариати аллох ба жойи қавонини жохилият ва тоғутхо хам, тахассуси аст бисёр хассостар аз тамоми тахассусхйики гуфта шуд. Агар дар еки аз ин тахассусхо иштибохи дар ташхис ё дармон рух бидихад, мумкин аст жони ек нафар ба хатар биёфтад, аммо дар жанги мусаллахона агар шахс, мутаххассис ва олим ба ин илм набошад ва худишро рахбар ва олим жобизанад, мумкин аст барои солхойи сол,жон, номус, мол ва ватани хазорон ва балки миллиюнхо инсонро дар муъаррази хатар ва нобудий қарор бидихад, ва хатто чун андалус боиси аз миён рафтани дин ва мавжудияти муслимини он мантақа хам бишавад. Дар сурати огохий бар чанин кори вахшатнок ва харросноки, оё ин хидмат ба он мардум аст ё хиёнат ба ду амонати аллох яъни дини аллох ва бандагони аллох?