Паёми шайх Абу Сулаймон Холид ба мухожирони ахли суннат мовжуд дар гуруххойи мусаллахи шом / 16 робиъул аввал 1439 сол/ 5 декабр 2017 .(2)

Тахрир: Мужибуррохман мухожир.

 

 

Дустони аржмандам, танхо дар мовриди даъват, инқилоб, мубораза ва жиход ва муборизоти мусаллахона сухбат кардан ва огохий бар меъзони савобики анжом дихандайи онхо насибиш мешавад кофий нест. Инхо хам мисли ронандагий ва пизишкий илм хастанд, ва хеч каси хам танхо бо мутолаъайи кутуби мутафарриқа ронанда намешавад. Шумо тасаввур кунид касики ронандагий балад набошад ё жаррохий балад набошад, ба назари шумо мешавад ба у эътимод кард ва жони худимон ва чанд нафари дигарро ба дастишон биспорем хар чанд дар соири тахассусхо дар даражоти болойи қарор гирифта бошад?

 Инқилоб ек фанне, ек илме, жанги мусаллахона ва мудирияти нехзат, илме ва  фанне. Ронандайи хуб будан  кори ба мусалмон будан ё набудани шахс надорад. Холид ибни Валид қабли аз ислом ек мутаххассиси жанг буд ва хамин тахассусиш уро табдил ба сайфуллох кард, на тахассус дар масоили сарф ва нахв ва балоға ва ахкоми намоз ва руза ва хатто куфр ба тоғут ва валоъ ва бароъ. 

Дар ин сурат,  шойиста аст, ба муллохо ва уламойи китобхонайики барои хар гурухи ба унвони уламойи раббоний васиқа шинохта шуданд, ва ба нафъи дорудастайи худишон, ва бар алайхи гурух ё гуруххойи мухолиф фатво тўлид мекунанд, бо диққати бештари нигариста шавад.

Шакки нестки тамоми муслимин дар азоби тафарруқ гирифтор шуданд ва гунохи ин адами муваффақияти баргардани тамоми муслимин аст, аммо муқассири аслийки,бояд жавобгуйи назди аллох ва бандагони аллох бошад рахбарони мужохидон хастанд, ва масъулияти аслийи ин фажойеъ ва шикастхойи пей дар пей бар гардани онхост, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд :     

“مَا مِنْ عَبْدٍ یَسْتَرْعِیهِ اللَّهُ رَعِیَّهً، یَمُوتُ یَوْمَ یَمُوتُ غَاشًّ الِرَعِیَّتِهِ، إِلَّا حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ الْجَنَّهَ».[1]

“Хар бандайики аллох сарпарастийи (қовми) ро ба у биспорад ва дар холики ба онхо хиёнат карда бимирад, худованд бехиштро бар у харом мекунад.”

Ин рахбарони худро маъмури ин вазифа медонистанд, дар холики дипломосий ва стротежихойи онхо, ба хотири жахолати онхо, дар масири шикаст, анжоми вазифа мекунад.

Дар инжо субот ва шужоат ва жасорат мушкили мужохидинро хал намекунад, ва инки тамоми жамоатхо хам иддаойи табаъият аз қуръон ва суннат доштанд нез рох ба жойи набурда аст; балки  дониш ва илм ба руз ва бунёдини рахбарият дар мудирият ва хидояти мубораза қитол астки корсозе. Муслимин бо дур рехтани шўро, ба сабки қахрамонсозийхойи шарқий, рахбарониро бар мегузинандки аз қобилияти қобили қабули бархурдор нестанд.

Барои хамин астки ин рахбарон хаммагий иддаойи иттиход доранд, хар ек манзуриш аз иттиход, иттиходи ховл ва хуши ижтиход ва назароти худишон аст, на бар асоси шўро, ва хеч ек дар соя шўро истиқлоли дохилийи дигаронро ба расмият намешносад. Ба хамин далил дар инжо хам амалишон бо гуфторишон еки нест.

 Пийрузийи душманон, ва шикастхойи ахли қибла дар майдонхойи набурд ва жанг мусаллахона, ба сабаби кам корий дар пойбанд будан ба вожиботи мухтасси ба мубориза ва жиход, ва ё анжоми хатохо ва ё гунохони мухтасси ба жиход, ва зери по находани қавонини мухтасси ба жиход ва жанги мусаллахона буда ва хаст.

Аллох таоло шикасти жанги ухудро фовран мовриди осибшуносий қарор дода, ва ба сирохат ва бидуни пинхонкорий эълом мекунадки ин шикаст дастоварди худи шумост:

  أَوَلَمَّا أَصَابَتْکُم مُّصِیبَهٌ قَدْ أَصَبْتُم مِّثْلَیْهَا قُلْتُمْ أَنَّى هَذَا قُلْ هُوَ مِنْ عِندِ أَنْفُسِکُمْ (آل عمران/ ۱۶۵)

Оё чун ба шумо ( дар жанги ухуд) мусибати расид ( бо онки дар набурди бадр) ду баробаришро ( ба душманони худ) расондид, гуфтид ин (мусибат) аз кужо( омада аст?) бигу он аз худи шумо ( ва натижайи нофармонийи шумо) аст.

Дар ин жанг, муслимин бо вужуди бархурдорий аз асли вахдати фармондехий, асли вахдати дастурро нодида гирифтанд, ва худишонро дохили азоби тафарруқ намуданд, ва натижайи дунёвияш хам диданд.

Ба назари ман, ва бо таважжух ба ончи худ дидаем, он гуруххойики шумо дар сурия жони худитон ва хонуводахойитонро ба онхо сипордаид, собит кардандки хатто дар хадди куффори чун ху ши мин ва ленин ва мао аз илми инқилоб ва мубораза бархурдор нестанд. Ронандахойи ноший хастанд. Инхо алова бар жахл ба илми мубораза ба сабки исломийи он, мубтало ба беморий, гунох ва азоби вахшатноки чун тафарруқ ва жанги дохилий шуданд, тафарруқики аз мухимтарин далоил ба таъхир офтодани пийрузий аст. Ва мушкили асосийтар ин астки, ба далили ғейри бумий шумордан ва изула шуданитон тавассути гуруххойи мовжуди сурий, ислох ва дармони ин гунох ва азоб дар хоки шом хам, дар хадди тавони шумо нест.

Рохи хал дар бозгашт ба шўройи улил амр бо ба расмият шинохтани истиқлоли даруни гурухийи тамоми тафосир ва гуруххойи мухталиф, ижоди уммати вохид тавассути ин шўро дар хадди тавон, ва ижмоъи вохид аз ин уммат астки тўлиди вахдат мекунад ва вахдат хам,яъни : қудрат.

Далоил нишон медихадки заминахойи пазириши шўро, уммат, ижмоъ, вахдат ва қудрат дар миёни даххо ва балки садхо гурухи атрофи шумо вужуд надорад, балки бар асари дастабандийхойи бейналмилалий, ва пуштивонайи фатовойи уламойи ба истелох мувассақ ва раббонийи хар гурухи, азоб ва оташи тафарруқ дар хажми васиътари дар холи густариш хохад буд; ва бетарафийи шумо наметавонад зиёд давом дошта бошад,  ва нохоста дар азоби тафарруқ гирифтор хохид шуд.

Дубора бояд ёдоварий бишавадки: тафарруқ ва кушт ва кушторики дар онжо вужуд дорад, харгиз неъмат набуда ва нест, балки еки аз сифоти мушрикин   

وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ* مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ” (الروم/۳۰-۳۱-۳۲)

Ва ғазаби аст дар хадди тўфон ва соиқа ва зилзила.

Умар ибни Хаттоб (розиаллоху анху) ба фармондайи худ дар жанг мегуяд: ба ту ва хамрохонит дастур медихамки пархезитон аз гунох ва маъосий бештар аз эхтиёт аз душманон бошад, чироки хатар ноши аз гунохи лашкариён бароишон мухликтар аз душманишон аст,ва хамвора хикмати пийрузиййи мусалмонон, нофармонийи душманонишон аз худованд аст, агар чанин набошад моки наметавонем дар тажхизот бо онон баробари кунем, на теъдоди мо бо онхо баробар аст ва на тажхизоти мо! Агар дар гунох хам  бо онхо баробар шавем онон бо истефода аз имконоти худ бар мо ғалаба хоханд кард, агар мо бо тақво ва фазл бар онон чийра нашавем қудрати мо корсоз нахохад буд!

Умар ибни Хаттоб (розиаллоху анху) дар мовриди жанг ва пийрузий дар жанг сухбат мекунад, ва беморийхо ва гунохоники муслиминро аз пийрузий дар жанг боз медоранд бо гунохоникики монеъи пийрузийи муслимин дар шуғли ронандагий, қассобий, муаллими, муллоий ва равобити ижтимоъий чун умури заношуий ва хонуводагий ва иқтисодий ва фархангий ва варзиший ва ғейрих мешаванд фарқ доранд. Дар ин маворид мумкин аст гунохони монеъ аз муваффақият бишавандки дар мавориди дигар таъсири надошта бошанд, ва ё гунохони бошандки муштарак миёни хамма бошанд.

Оё барои ек гурухи мусаллахи мусалмон ва хукумати исломий гунохи болотар аз тафарруқ вужуд дорадки аллох таоло ба сурати азоби дунёвий онро васф карда бошад? Онхам азоби дар кинори тўфон ва соиқа ва зилзилаки хуб  ва бадро бо худиш мебарад.

Ёдам меоядки еки аз дустон ба исми Рамазон дар жамоати ансорул ислом сигор мекашида, дустон вақтики илали шикасти ансорро баррасий мекарданд, ва ё хатто ба илали шикасти соири жамоатхо хам мепардохтанд, ба гунохони ризи дар хамин хадди сигор кашидан иктифоъ мекарданд!!!

 Барои ек мубориз ва инқилобий ин ба жук ва танз мемонадки иллати шикаст дар фалон жангро масалан машруб хурдани Қақоъ бидонем, дар холики пийрузий хам омад ; ё хатто фармондехийи ё фожир бидонемки мумкин аст ба гунохони хам олуда бошад ва натавони ба беморийи аслий ва гунохи аслий яъни тафарруқ пей бибари!!! Тафарруқики монеъи вахдати мушавадки танхо дар сояйи ин вахдат астки қудрати дунёвий ба даст меояд. Ва аллох таоло хам нусратишро ба касони ато мекунадки аз вахдати фармондехий ва вахдати амал бархурдор бошанд. ( бидуни дар назар гирифтани бовархойи бандагониш, магар мо инро ба каррот дар торихи гузашта ва маъосир надидаем?)

Алова бар усули мутағаййир ва бумий хоким бар жанг, аз усули собит ва умумийи жанг дар тули торихи башарият мисли вахдати фармондехий, вахдати дастур, содагий, хадаф, таъарруз, тамаркуз, ғофилгирий ва ғейрихки қавоиди куллийи жанг хастандро бояд риоят кард.

Инхо асбоб ва суннатхойи аллох дар жанг хастандки тавассути инсонхо дар тейи қуруни мутамодий кашф шудан. Зулқарнайн аз ин асбоб табаъият мекуна ва аллох хам нусратишру нозил мекунад ва пийруз меша. Сипохи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ту бадр ва даххо жанги дигар риоят мекунан, ва аллох таоло хам нусратру шомилишун мекуна, ва пийруз мешан. Аммо шумо танхо кофиеки жанги ухудро баррасий кунин, зохиран мебининки, кинор находани вахдати дастур ва зери по находани ин сабаб ва суннат, нусрати аллохру муъаллақ мекуне,ва омили аслийи шикаст мешеки, ин беморий зохирий хам, ба беморийхойи даруний бармегарда. Бо кинор находани вахдати фармондехий, тамоми усули дигар жанг хам аз бейн меран, хам хадафи жанг аз бейн мере, хам тамаркуз ва таъарруз аз бейн мере, хам монур ва ғофилгирий ва таъмин ва содагий ва сарфажуйи дар қувво.

 Бародарони геромий: дар шикасти дунёвийи жанги ухуд, аллох таоло суннатхойи худишро ба хотири хузури росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тағйир надод. Асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз асбоб ва суннатхойи аллох таоло пейравий накарданд, аллох хам онхоро нусрат надод. Балки ин сарпичийи онхо аз вахдати дастур ва вахдати фармондехий боис шудки, куффорики, аз суннатхо ва асбоби лозим пейравий карда буданд бар муслимин ғалаба пейдо кунанд.

 Шумо атрофи худитонро нигох кунид чигуна аст? Дар заминайи риояти ин усули жибха муғул ва жибхайи муздурони амрико муваффақтар хастанд ё жибхайики шумо ба хамрохи соири гуруххо дар он хастид? Жибхайи хукумати марказийи башар асад муваффақтар аст ё жибхайики шумо ба хамрохи соири гуруххо дар он хузур дорид? Хатто жибхайи муттахиди амрико ва русия ба ин усул пойбандтар будан ё жибхайики муташаккил аз шумо ва соири гуруххойи мусаллахи атрофи шумост?

Тафарруқ ба рохати дастури аллох, ва фаризайи аллох, мабний бар ирхоби душманони аллох ва муслиминро хунсо мекунадки мефармояд:   

  «وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّهٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللهِ وَعَدُوَّکُمْ» [انفال: ۶۰]

Дар ин сурат тажхизоти низомийи шумо ва гирифтани филмхойи ончунони аз куштори мухолифин хам наметавонад ба муслимин чанон шукух ва хайбати бибахшадки боиси ирхоби хоста шуда дар шариат шавад. Чун тафарруқ ва мунозаъа муслиминро нотавон ва дармонда карда, ва убухат ва шукухишонро аз бейн бурда, пас душман аз чи чизи битарсад?

Алова бар он тафарруқ боиси хунсо шудани асли субот мегардадки аллох таоло мефармояд:

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَهً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ * وَأَطِیعُواْ اللهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللهَ مَعَ الصَّابِرِینَ»  [انفال: ۴۵-۴۶]

“Эй касоники иймон овардаид, хенгомики бо гурухи ( аз душман) рубару шудид, пойдор ( ва собит қадам) бошид ва аллохро бисёр ёд кунид, то ростгор шавид. Ва аллох ва паёмбаришро итоат кунид ва бо хамдигар низоъ накунидки суст шавид ва қувват ( ва хайбати) шумо аз миён биравад ва сабр кунид, бегумон аллох бо собирон аст.” 

Замоники муслимин худишонро дар чанин мовқеият ва азоби қарор медиханд, худишон заминасоз ва мухаррики хужуми куффор ва бахусус куффори секуляр ба сарзаминхойишон мешаванд. Куффори секулярики стротожий ва дипломосийи онхо дар бархурд бо муслимин бар асоси қитол ва жанги мусаллахона бано шуда аст.

وَلاَ یَزَالُونَ یُقَاتِلُونَکُمْ حَتَّىَ یَرُدُّوکُمْ عَن دِینِکُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ (بقره/۲۱۷)

(мушрикин ё ба забони имрузин: секуляристхо) пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз динитон баргардонанд.

Аллох таоло амр мекунад:

 وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/۴۶)

Аллох таоло сабр ва шакибоийро дар поён овардаки тафарруқи набошад, табиийеки бояд аз азоб фарор кард, на бар он сабр кард. Сабр бар озмойиш аст на азоб. Онхам азобики мешавад аз он фарор кард. Касони хастандки аз фитнайи жохилият ба жанги мусаллахонайи панох мебарандки азоб аст ва дар чанин азоби монданро дар қолиби сабр барои худишон тўвжих мекунанд. Ин дар сурати огохий, сабр нест, лажбозие.

Холо муслиминики амруллохро пушти гуш меандозанд, ва даста даста ва мутафарриқ мешаванд, билофосила заиф ва нотавон мешаванд, ва шукух ва хайбатишон хам аз миён меравад, ва ин яъни : даъвати куффор ба ишғоли сарзаминхойишон ва даъвати куффор ба куштори худишон, ва даъвати куффор ба тажовуз ба навомисишон, ва даъвати куффор ба таррожи манобеъи табиий ва сирватишон, ва дар ек калама, даъвати куффор ба тахкими қавонини куфрийи жохилият ба жойи қонуни шариати аллох.

  Албатта инхам бидонемки, вужуди ин гуруххойи мутафарриқки ба азоб додани хамдигар, ва жода соф куни барои куффор табдил шуданд, далили барои даст кашидан ва нишастан аз жиходи фарзи аъйн набуда ва нест. Аллох мутаол инхоро дуст надорад, хар чандки дар забон иддаойи вахдат дошта бошанд аммо дар амал дар масири тафарруқ хастанд,балки бо баёни ин тазоди гуфтор ва амали инхо, ба маърифийи онхойики дуст дорад мепардозад ва мефармояд:  

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ‏*‏ کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ ‏*‏ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ ‏ (صف/۲-۴)

Эй мўъминон! Чиро сухани ( ба дигарон) мегуйидки худитон баробари он амал намекунид? Агар суханиро бигуйид ва худитон баробари он амал накунид, мужиби кина ва хашми азими худо мегардад. Худованд касониро дуст медорадки дар рохи у муттахид ва екпорча дар хат ва саффи вохиди меразманд, ингор девори сурби бузурги хастанд.

Аллох таоло касониро дуст дорадки дар рохиш қитол мекунанд аммо чижури?

  صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ »

Екпорча,муттахид ва дар ек саффи вохидики ингор девори пулодин хастанд. Аммо ин ба ин маъни нестки мўъмининики муртакиби журми камтар аз ширк мешавандро дуст надорад. Чиро, аллох таоло мўмининро дуст дорад, аллох мовлойи мўъминин аст, аммо аз он амали мужримонайи онхо хушиш намеояд ва дустиш надорад. Аз амали онхойики мутафарриқанд ва дар азоб ба сар мебаранд, ва дар камоли дармондагий ва бечорагий ва беубухатий машғули кушт ва куштор хам хастанд, ва асбоби залилийи худ ва пийрузийи душманонро фарохам карданд хушиш намеояд ва чанин амалиро дуст надорад, ва хатто болотар аз таъдиб, онхоро дар хамин дунё хам азоб медихад.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] مسلم 142